ไม่เคยนึกอยากน้อยใจเธอหรอก
แต่หลายๆ ครั้งฉันก็ปกป้องความเปราะบาง
ของความรู้สึกตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

ฉันเป็นอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไร
อ่อนไหวกับคำพูดของใครต่อใครเสมอ
ยิ่งเฉพาะกับทุกคำ
ที่มันออกจากปากของคนสำคัญด้วยแล้ว

บางครั้ง.. คำพูดคำเล็กๆ ของเธอเพียงไม่กี่คำ
อาจจะทำลายอะไรดีๆ หลายอย่าง
อาจจะทำลายหลายล้านความรู้สึกดีๆ
ที่มีอยู่มานานไปอย่างง่ายดายก็ได้

บางครั้ง.. ฉันก็ไม่เข้าใจ ว่าเธออยากรู้อะไร
หรือไม่อยากรู้อะไร
อดีตของฉันไม่ใช่สิ่งที่ใครแตะต้องไม่ได้
ฉันไม่ได้หวงแหนมันขนาดนั้น, เข้าใจไหม
ฉันไม่ได้อยากกอดเก็บมันไว้
เพื่อให้มันทำร้ายตัวฉันเองสักหน่อย

แต่ถ้ามันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอ, อย่างที่เธอบอก
ฉันก็จะกอดเก็บมันไว้
เคี้ยวแล้วค่อยๆ กลืนมันลงไปในใจ
อย่างที่เคยทำได้มาตลอดนั่นแหละ

ฉันไม่อยากอ่อนไหวง่ายเกินไป
และฉันก็ไม่อยากทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
ให้กลับกลายเป็นเรื่องใหญ่อย่างนี้

ความน้อยใจของฉันก็เหมือนกัน
บางทีมันก็ไม่มีเหตุผลเท่าไหร่
เป็นเรื่องของความรู้สึกล้วนๆ
ฉันก็แค่อยากให้เธอได้เข้าใจ

สำหรับฉัน การทำความเข้าใจตัวเองมันยากแค่ไหน
การพยายามทำความเข้าใจคนที่อยู่ในหัวใจน่ะ
บางครั้ง.. ยากกว่าหลายเท่าเหลือเกิน