Adthapong's profileKle RustyBlogLists Tools Help

Blog


    October 31

    สาป

    ณ ความรู้สึกที่เปล่าเปลี่ยวเดียวดาย
    ผมพาร่างกายอันสะโหลสะเหลและจิตใจที่สับสนมายัง
    ร้านกาแฟร้านประจำ เพื่อสงบสติอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน
    ผิดกับกำลังใจและความมั่นใจทั้งหมดที่ค่อยๆ ลดถอยลงทุกที
     
    เมื่อได้นั่งและสั่งกาแฟพอเป็นพิธีจนเสร็จสรรพ ผมก็เริ่มนิ่ง
    อยู่กับเรื่องราวในหัว ที่ทยอยเลื่อนไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง
    ทีละฉากทีละตอน สายตาของผมมองออกไปยังนอกกระจก
    และย้อนนึกถึงความทรงจำเก่าๆ ของ "เรา"
     
    "ฉันโดนสาปมาให้รักเธอ วันที่เธอนั้นได้รักเขา ใจโดนสาปให้
    ล่องตามเหมือนเงา แอบอิงเธอบางเบา กระซิบฟังเบาๆว่าฉันรักเธอ" (สาป)
     
    เสียงทุ้มนุ่มลึก ผสานกับเสียงกีตาร์อันแสนอ่อนโยนเล็ดลอดเข้า
    มาสัมผัสได้ถึงห้วงความคิดที่วุ่นวายไปด้วยภาพมากมายผสานจนมัน
    รวมเข้าไปเป็นเนื้อเดียวกัน
     
    ความรักที่เราเคยช่วยกันประคับประคองเฝ้าทะนุถนอมกันมาแท้จริงแล้ว
    มันอาจไม่ควรแม้แต่จะคิดเริ่มต้นอยู่แล้วก็เป็นได้
      
    สายฝนภายนอกร้านเริ่มโปรยปราย ท้องฟ้าที่เคยเปิดโปร่งเมื่อครู่ก่อน
    ก็กลายเป็นสีเทา ความเหงาจับใจยิ่งแผ่ซ่านไปยังทุกอณูของอารมณ์
     
    เพราะเราเองสินะ ที่ไม่เคยมั่นคงในความรู้สึกของตัวเอง ไม่รู้แม้กระทั่ง
    หัวใจตัวเองต้องการอะไร เราทั้งสองคนถึงต้องมีวันนี้
     
    หรือเส้นทางที่เราเลือกเดินมันแตกต่างกันจนเกินไป!? สิ่งที่เราคิดว่าจะ
    สามารถบรรจบกันได้ในที่สุดเมื่อเวลาผ่านไป ทำไมสุดท้ายแล้วมันกลับ
    ห่างออกไปทุกทีๆ
     
    เพราะความงดงามของเสียงเปียโน หรือสายฝนที่ยิ่งโหมกระหน่ำกันนะ?
    ที่ทำให้ความคิดของผมเตลิดไปถึงวันข้างหน้า...ที่ไม่มีเธอคนนั้นอยู่เคียง
    ข้างกายอีกต่อไปแล้ว
     
    คำถามที่ผมพร่ำถามตัวเองตลอดชั่วนาทีนั้นคือ หัวใจดวงเดียวกับที่เคยให้
    คำมั่นไว้ว่า "ไม่อาจรักใครอีกแล้ว" จะยังเหลือที่ให้กับใครได้อีกหรือเปล่า?
    แต่ในอีกเสี้ยวหนึ่งของความคิด ความรักก็ยังคงงดงามเสมอ เพราะแม้
    ลึกลงไปในความเจ็บปวด ก็ยังคงมีร่องรอยแห่งความสุขที่มันยังคงประทับ
    อยู่ไม่เคยจางหายไปเช่นกัน
     
    ใช่! ถึงแม้ว่าในวันนี้จะหม่นเศร้าเพียงใด แต่ความหวานหอมที่เคยมีร่วมกัน
    มันยังไม่เคยจางหาย
     
    น้ำตาได้เหือดแห้งไปแล้ว ผมยิ้มให้กับตัวเอง ก่อนที่จะเรียกพนักงานเสิร์ฟ
    คนที่คุ้นเคยมาคิดเงิน และเดินออกจากร้าน โดยที่ไม่สนใจเลยว่าสายฝนจะ
    หยุดโปรยปรายลงหรือยัง
     
    ประตูร้านได้ปิดลงอย่างแผ่วเบา แว่วเสียงเพลงดังตามหลังมาดั่งการสั่งลา
    "ยังคิดถึงเธอเสมอนะ.....ดีใจที่เธอผ่านมา"
     
     
     

    Comments (2)

    Please wait...
    Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
    You didn't enter anything. Please try again.
    Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
    To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
    Your parent has turned off comments.
    Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
    You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
    Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
    Complete the security check below to finish leaving your comment.
    The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.

    To add a comment, sign in with your Windows Live ID (if you use Hotmail, Messenger, or Xbox LIVE, you have a Windows Live ID). Sign in


    Don't have a Windows Live ID? Sign up

    แต่ต้องยอมรับว่าเขียนได้ดีเหมือนเดิม ปิง
    Oct. 31
    ทุกอณูของอารมณ์ กูรู้มึงเอามาจาก ทอม ดันดี กูเคยได้ยิน......ปิง
    Oct. 31

    Trackbacks

    The trackback URL for this entry is:
    http://klerusty.spaces.live.com/blog/cns!611C3F30A5DAA669!1244.trak
    Weblogs that reference this entry
    • None